جمهوری اسلامی ایران که از ترکیه و عراق تا ترکمنستان و پاکستان امتداد دارد، هفدهمین کشور بزرگ جهان از نظر وسعت است و حدود 1648 هزار کیلومتر مربع وسعت دارد. این یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های بزرگ پیوسته جهان است. حدود 84.9 میلیون نفر جمعیت دارد.

ایران به عنوان یکی از نقاط مهم تاریخی در کشف ذخائر هیدروکربوری در جهان به شمار می رود. تاریخچه کشف نفت به حدود 117 سال قبل باز میگردد. جاییکه در دوران مظفرالدین شاه مستشاران خارجی با گرفتن امتیازات مختلف از شاه قاجار در کشور فعالیت اقتصادی می کردند.

حفاری اولین چاه نفت در منطقه چیا سرخ (به معنای واقعی کلمه به معنای چاه قرمز) در شمال غربی قصرشیرین آغاز شد. نفت در این منطقه کشف شد، اما به دلیل حجم کم، تجاری نبود. علاوه بر این، دوری از دریا حمل و نقل را دشوار می کرد. کاشفان منطقه را ترک کردند و به سمت خوزستان حرکت کردند.

در نيمه اول سال 1908 سرمايه شركت نفت در حالي كه نفتي در خوزستان كشف نشده بود رو به پايان بود. مدیران شرکت به مهندس ارشد جورج رینولدز دستور دادند که کار را متوقف کند. اما با تکیه بر داده‌هایی که در محل جمع‌آوری کرده بود، ارزیابی خوش‌بینانه ای از وضعیت ارائه کرد و حفاری را بدون سرپیچی از دستور پیش برد.

در نهایت، 26 مه 1908 بود که نفت از چاه شماره 1 مسجد سلیمان به بیرون فوران کرد، زیرا حفاری لایه ای را سوراخ کرد. عمق چاه 360 متر بود. دومین چاهی که ده روز بعد شروع به تولید نفت کرد 307 متر عمق داشت. شروع تولید از این دو چاه، میزان بالای نفت ایران را ثابت کرد.

مسجدسلیمان منبع اصلی تولید نفت در ایران باقی ماند، اگرچه اکتشافات در بسیاری از مناطق دیگر توسط APOC از جمله جزیره قشم، دهلران، شاه آباد حرب، کوه مند، دالپری، زلای، پیرگاه، گچناک، گچناقال، ادامه یافت. اهواز، ماماتین، چالنگار و علم آباد بدون موفقیت زیاد. سپس میدان نفتی نفت شاه در منطقه غرب در سال 1927 کشف شد و اندکی بعد دو میدان دیگر به نام های هفتکل و گچساران در سال 1928 کشف شد (فاتح، ص 281) و ثابت شد که هر دو بزرگتر از مسجدسلیمان هستند. تا سال 1930، هفتکل علاوه بر مسجدسلیمان، حدود 20000 بشکه در روز نیز تولید می کرد و مجموع تولید این دو میدان به 125000 بشکه در روز رسید (فاتح، ص 272-82). در این زمان ظرفیت پالایشگاه آبادان نیز به 100000 بشکه در روز (5 میلیون تن در سال) افزایش یافته بود که بیش از 20000 نفر برای APOC در ایران کار می کردند.

پس از بازنگری قرارداد APOC در سال 1933 – نام شرکت بعداً در سال 1935 به شرکت نفت انگلیس و ایران (AIOC) تغییر یافت – اکتشافات دیگری نیز انجام شد: نفت سفید در سال 1934، اجری و پازنون در سال 1936 و لالی در سال 1938. همه این میادین (به جز نفت شاه که به پالایشگاه کوچک کرمانشاه و پازنون که یک میدان گازی بود وصل می شد) از طریق شبکه خطوط لوله یا به آبادان یا به ماهشهر در ساحل خلیج فارس وصل می شد که پایانه ای بود. رای صادرات نفت خام ساخته شده بود. در سال‌های بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم، مصرف جهانی فرآورده‌های نفتی با سرعتی سریع افزایش یافت و ایران پیشنهادات زیادی برای اکتشاف در مناطق خارج از امتیاز AIOC دریافت کرد. در میان آنها یکی از شوروی بود که استان های شمالی ایران را پوشش می داد. به دلیل شرایط سیاسی حاکم بر آن زمان، مجلس (مجلس) آن پیشنهاد را رد کرد. سپس دولت ایران آژانسی را برای اکتشاف و توسعه چشم‌اندازهای نفتی کشور در خارج از منطقه تحت قرارداد AIOC تأسیس کرد.

نقشه پراکندگی میادین نفت و گاز کشف شده در ایران و کشورهای همسایه